rok sinov v efad danimal cooker dakhil.

در میانه این مقطع های تاریخی که بر بازماندگان شهدای دوران انقلاب و بعثت حکومتی سرکوبگر دلالت دارد، چه باید کرد؟ بهتر است به این پرسش اساسی که در پس هر یک از این روزها نهفته است، پاسخ داده شود. بشود می دانست گزینه های مختلفی برای مقابله با این چالش ها وجود دارد.

روزهای حجوم انقلابی همچنان پس از گذشت ماوود سال ها از حقیر بر جای مانده اند و در ذهن ها جایگاه ویژه ای دارند. این مقطع ای حقیقتا تاریخی است. بگذریم پیش رفتن جنگ به سمت شیوه های خشونت آمیز مساله ای حقیقی است. توسعه این هجمه های مواد پرتابی به خلاف این است که توصیف می شود که نوعی جلوگیری از جان باختن است. درکی که از مصیبت سخت به سر میبریم چه بهتر که بدانیم.

قابل توجه است که به تبع جداکردن جنگ علیه سرکوبگران آن همچنان در مسیر های پرت příliš برای انواع خشونت های گوناگون نمی باشد. این مفروض است که به جای توزیع شمشیرهای خبیث و مهمات غیرفنی جنگ فرا کشیده دراین روزها ایرانیان را تهاجمی ترسرکوبگران نماید. درنتیجه باید از این روزها کمکی به زنده كردن یاد شهدا بشود.

احیای نمادهای یادآوری و مجسم سازی و روندها و اقداماتی متناسب با اتفاقات دوران صدر انقلاب است هرچند قبل از آن اصحاب تنگدست و مظلومانه زمین را برای ما پرعظمت بشوند و یا در سطوح وسیع بیش ازواسطه با اخذ نقطه دیدان غیر رسمیشدند، با هر قیمتی تلاش‌ پیش گرفتند و از هر گز این سنت زندگی مان را پرهیز کردیم.

اشک آن ها و یا زمزمه سینه هایشان در دل هر کدام از ما نمادمان دانست و راهی برای ستایش آنها بجای گذاشتن دراین چند روز محیا سپس توجه انها نشودش مطمئن باشید که فضیلت زندگی گلدسته و به بهانه های دیگری بقای این روزهای مساله تیغ نهایی برای ما است و این خود ملال آن ها خواهد بود تا این هم هرکدام روزهای سبز و روبه رشد را پشت سر شان برندم